Aljan Scholtens

I'm Aljan Scholtens, a Dutch interface designer.

Disconnected

8 januari
Second day on four-day hike through the mountains of Austria

Rotsen, veel rotsen, ik zit op bijna 3000 meter hoogte en klauter over een grote rots dat lijkt op het hoofd van Steve Ballmer, kaal en onbegonnen. Met mijn wandelstok kan ik nog net voor me in de volgende rots prikken om mij omhoog te trekken. Gelukt, ik sta met twee voeten op meneer Ballmer. Ik kom op adem.

Voor me klauteren twee vrienden, één met een keurige zwarte rugzak van 11kg en de ander met een half doorgezakte felrode rugzak van 12kg. Ze zijn sneller dan ik, maar dat geeft niet. Het is mijn eigen schuld, ik kijk teveel om me heen, zoals ik nu op Steve ook weer doe. Links zie ik de hoogste top van de omgeving, de Hochgall, iets van 3436 meter hoog. Rechts een gigantische sneeuwvlakte waarbij ik me extreem klein voel.

Ik loop verder totdat ik bijna bij de andere twee jongens op de klam ben. De één slaakt een kreet uit van jewelste, het is de zon die doorbreekt! Ik begin te lachen en kijk achterom om de zon te aanschouwen, met een regenboog als cadeautje. Wat is de wereld toch prachtig.

Ik vergeet tijdens zo'n tocht alles. Niets bestaat, alleen ons groepje, een paar rugzakken en een platvink. Geen twitter, facebook, lastige projecten, afspraken en schoonmaken. Alleen het ritme van mijn voetstappen en adem. Ik leef.

Second filming test with the Canon 6D
Hiking in Italy with friends
First DSLR (6D) video shoot in the Onlanden, Groningen
Hiking in Italy near the Hochgall on a rainy day
Hiking in Italy near the Hochgall on a rainy day

Blind: Fontein

5 september | Lees ook de samenvatting

Mijn vader links en mijn moeder rechts, ze ondersteunen me terwijl we met ons drieën een rondje door de grote hal aan de oostkant van het gebouw lopen. Ik hoor dat er mensen langslopen, maar voel me alleen. Alleen met mijn ouders. Zelfs schimmen zijn er niet. Een bord, heel dichtbij, we lopen langs een bord. Ik vraag aan mijn moeder: 'Is dit bord nou geel?', terwijl mijn moeder haar hoofd schudt en vertelt dat het rood is, knalrood. Rood is één van de kleuren die het snelst wegvalt bij slecht zicht.

Na dat moment hoor ik stromend water, maar mijn ouders horen helemaal niets. 10 minuten later naderen we een grote fontein aan de andere kant van het UMCG, dat heb ik dus gehoord. Mijn gehoor versterkt en neemt het over van mijn zicht. Mijn lichaam probeert te compenseren. Ergens ver weg voelt dat zelfs goed.

Blind: Erfenis

3 september | Lees ook de samenvatting

Inmiddels hebben 7 artsen (supervisoren) mijn ogen bekeken, maar niemand weet hoe het kan dat ik blind ben geworden. Speculaties, die zijn er genoeg, maar iets concreets? Nope. Terwijl ik de volgende supervisor te spreken krijg, heb ik weer volop hoop dat hij mij goed nieuws kan melden. Ik wil weer zien, ik wil mijn examens halen, ik wil op de computer ontwerpen, ik wil nog zoveel reizen, ik wil alles. Maar dan vertelt de arts 'Het kan ook een erfelijke ziekte zijn' met een korte pauze 'Maar die moet wel ergens beginnen.'.

Blind: Broodje

15 augustus | Lees ook de samenvatting

Ik word wakker nadat ik mijn eerste nacht in het UMCG heb doorgebracht. Binnen een half uur komt de zuster bij me langs, met mijn eerste ziekenhuis-ontbijt. Ik hoor dat ze met een lach mij goedemorgen wenst en zet een dienblad neer op het tafeltje die inmiddels over mijn bed zweeft. Na een bedankje pak ik een broodje en neem een hap. Droog, geen beleg. Ik mag het zelf smeren, wat ik niet kan.

Blind: Samenvatting

15 augustus

Het is februari 2006 en ik ga bijna examen doen als 15-jarige aan het VMBO TL te Groningen. Langzaam word ik blind. Na een verkeerde diagnose van de huisarts en een dag veel onderzoeken in het ziekenhuis (bloedprikken, CT-scan, neurologisch onderzoek, ruggenprik) word ik naar huis gestuurd. Het is niet erg genoeg.

Binnen drie dagen lig ik aan het infuus met de zwaarste dosis prednison voor volwassenen in het UMCG. Ik zie niets meer. Na vele artsen gesproken te hebben, onderzoeken te hebben gehad, begint mijn zicht na een paar dagen weer terug te komen. De klachten zijn nooit daadwerkelijk teruggekeerd, de angst daarvoor is altijd een beetje gebleven.

De komende periode schrijf ik korte stukjes van mijn herinneringen over blindheid, om het van me af te schrijven en wellicht om anderen te helpen.

Second day on four-day hike through the mountains of Austria
Second day on a four-day hike through the mountains of Austria
Sunset on a small Ardnamurchan (Scotland) beach
Sunset on a small Ardnamurchan (Scotland) beach
An Ardnamuchan-sheep
An Ardnamuchan-sheep
Hiking near the coast of Ardnamurchan
Hiking near the coast of Ardnamurchan
Near the Mont Blanc
Just an ordinary day at the office
Near the Mont Blanc
Second day of the Tour du Mont Blanc.
Near the Mont Blanc
After a good breakfast we're surprised by the amazing view.
Matterhorn
The Matterhorn